Just somEthiNg unusual

Posted on Updated on

Sa lahat ng bagay dito sa mundo, may isang bagay, maliit man o malaki, ang pinapahalagahan natin. Kahit ano pa mang flaws nito or kahit anong depekto. Basta ba mahalaga ito para sa atin, aalagaan at aalagaan natin ito. Hindi ko alam pero, para kasi sa akin, wala nang mas hahalaga pa sa bagay na meron tayo. Lahat ng tao meron nito. Kahit nga ang isang 4 years old na bata meron. Ito ay ang matalik nating kaibigan.

According to some articles I’ve read and also from different stories, ang mga kaibigan mo daw ay hindi lahat totoo sa’yo. And when it comes to heavy circumstances, ay wala sila. Pero, may ISANG tao pa rin talaga ang nan’diyan para sa atin.

Oo, madami ka ngang kaibigan, pero lahat ba sila totoo sa’yo? Lahat ba sila tinuturing kang kaibigan? Lahat ba sila mapagkakatiwalaan? I guess not. Kasi, kahit ako nga hindi ko lubos maisip na, kahit sabihin kong si ganyan ang best friend ko, sina ganito ay ang matalik kong mga kaibigan, babagsak at babagsak pa rin talaga ako sa isang taong ‘yun.

Nakilala ko siya mga Grade 3 ako nun eh. And, what a coincidence, our very own mothers were former classmates back in their college years. I don’t what to feel aside from being euphoric. Sabi ko nga sa sarili ko, “Ay, gusto ko pa siyang kilalanin ng lubusan.”

Kaso lang, when the Grade 4 school year comes, lumipat na sila ng tirahan. Sad to say, but I didn’t say good bye man lang sa kanya because I didn’t got any chances. But if there is one, I’ll take it no matter what.

After 3 years, we finally met again. That was when I was Grade 7. And, we have the same place. Just beyond some houses and countless roads. And I’m pretty grateful as if I have take on some drugs.

Everytime we talk, para sa akin lahat ‘yun may sense. Lahat ng mga salitang binabato namin sa isa’t-isa may laman. No emptiness. Just pure bliss and happines is what I feel. And, kahit sa private message lang, like text message, viber, facebook messenger and any other communicating ways, napapangiti ako. Tapos, siguro ganun din siya kasi inaamin naman niya ang lahat ng bagay na ito sa akin. Para daw siyang luka-lukang babae na tawa ng tawa mag-isa kaharap ang cellular phone niya.

We don’t feel anything. Like, those ‘strings attached’; they are all nothing for the both us. I guess, it’s for our friendship to last longer. Ang awkward nga naman kung ganun ang mangyayari hindi ba? Tsaka, nakakatakot kaya i-risk ang mga bagay na ang hirap buuin.

KAIBIGAIN – your companion, your guide, your strength, your heart, your soul. Every tears of joy or every tears of sadness, nan’dyan siya. Kaya, kahit maliit na bagay pa ang meron ka, panghawakan mo. Ang akin nga maliit, pero cute naman.

I just want to thank the Heavens for sending forth a best friend like her. I promise to love her as far as I can and I’ll take care of her as a mission while defeating the odds.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s